عدم حصول غرض الآمر بمجرّد موافقة الامر بوجوب الموافقة على نحو يحصل به غرضه ، فيسقط امره . هذا كلّه اذا كان التّقرّب المعتبر فى العبادة بمعنى قصد الامتثال . و امّا اذا كان بمعنى الاتيان بالفعل بداعي حسنه ، او كونه ذا مصلحة او له تعالى فاعتباره في متعلّق الامر و ان كان به مكان من الامكان ، الّا انّه غير معتبر فيه قطعا ، لكفاية الاقتصار على قصد الامتثال الّذي عرفت عدم امكان اخذه فيه بديهة . تأمّل فيما ذكرناه فى المقام ، تعرف حقيقة المرام ، كي لا تقع فيما وقع فيه من الاشتباه بعض الاعلام . ترجمه : [ مقدمه دوم : معنى قصد تقرب در واجبات تعبدى ] دوّم آنها ( مقدّمات ) : آنكه همانا تقرّب معتبر در تعبّدى ، اگر باشد ( تقرّب ) به معناى قصد امتثال و اتيان كردن به واجب به داعى امرش ( واجب ) ، مىباشد ( تقرّب ) از آنچه ( قيدى ) كه معتبر مىباشد ( قيد ) در اطاعت عقلا ، نه از آنچه ( قيدى ) كه اخذ شود ( قيد ) در خود عبادت شرعا ، و اين ( عقلى بودن اعتبار تقرّب ) به دليل مستحيل بودن اخذ آن چيزى ( تقرّبى ) است كه ممكن نمىباشد اينكه حاصل شود ( تقرّب ) مگر از جانب امر كردن به شىء در متعلّق اين امر ، به عنوان شرط يا جزء ، پس مادامىكه نبوده باشد خود نماز ، متعلق براى امر ، ممكن نيست اينكه ممكن باشد اتيان آن ( نماز ) به قصد امتثال كردن امر آن ( نماز ) . و توهّم امكان تعلّق گرفتن امر به انجام نماز به داعى امر و امكان اتيان كردن به آن ( نماز ) با اين داعى ، - به دليل ضرورى بودن امكان تصوّر امر كردن به آن ( نماز ) در حالى كه مقيّد بوده ، و تمكن داشتن از اتيان آن ( نماز ) اين‌چنين ( مقيّد ) بعد از تعلّق گرفتن امر به آن ( نماز ) و حال آنكه معتبر از قدرت اعتبار شده عقلا در صحيح بودن امر ، همانا آن